Pingjian-Z View my profile

นานแล้วที่ไม่ได้เข้ามา...
 
สองปีกว่าเห็นจะได้...
 
นานแล้วที่ไม่ได้เขียน. นานแล้วที่ไม่ได้เรียบเรียงความรู้สึก.
 
เกือบสามปีที่ไม่ได้เขียน เกือบสามปีที่เว้นวรรคเพื่อการเรียน ...โตขึ้น?
 
เปล่าเลย... เคยคิดสงสัยว่าโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจะเป็นคนยังไงกันนะ
 
กลับมาอ่านเจอตัวเองในอดีต แล้วก็ได้คำตอบ...
 
"เราไม่เคยโตเป็นผู้ใหญ่ เพียงแต่ลบความเป็นเด็กออกจากใจไปเท่านั้น"
 
ลืมความสุข ความสนุกที่เคยทำ เพราะภาระหน้าที่ที่แบกหาม ทำให้เราหัวเราะได้น้อยลง
 
ลืมสิ่งที่ชอบ ลืมความฝัน และปล่อยวันเวลาผ่านไปบนทางสายใหม่ที่ไม่เคยคิดเดิน
 
วันดีคืนดี เดินมาพบกับเส้นทางฝันอีกครั้งโดยบังเอิญ
 
เดินเพลินๆ เข้าไปตามทางนั้น แล้วอยู่ๆ ก็เกิดนึกขึ้นมาได้ว่ามันคือทางของเรา
 
นั่นล่ะ คือความรู้สึก ณ จุดนี้...
 
จุดที่ฉันกำลังอยู่บนหนทางเก่าที่เฝ้าฝัน... แต่ทว่าทางแห่งภาระนั้นถูกถางมาไกลเหลือเกิน...
 
เดินกลับไม่ได้เพราะมีใครบางคนอยู่ข้างหลัง เฝ้ามองตัวฉันด้วยสายตามีความหวัง
 
นั่นล่ะ คือสิ่งที่ทำให้มันยาก
 
...
 
...
 
...
 
พูดตามตรง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำเช่นไร
 
เมื่อรู้ว่าไม่ใช่ เดินต่อไปก็ทรมาน... แต่หากถอยกลับ คนข้างหลังฉันก็ทรมานเช่นกัน...
 
แต่มีสิ่งหนึ่ง ที่เวลาสองปีที่หายไปจากทางเส้นนี้ สอนให้ฉันได้รู้จัก...
 
ว่า... คำตอบของชีวิตพลิกแพลงได้เสมอ
 
ชีวิตไม่ใช่บทเรียนในหนังสือ
 
ไม่ใช่เกมส์ผ่านด่าน
 
เพราะฉะนั้นจึงไม่มีเทพ หรือมีเซียนในการใช้ชีวิต
 
มีแต่คนที่ลิขิตทางของตัวเอง
 
ตอนนี้กำลังพลิกแพลงคำตอบอยู่
 
ยังไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำนี้ จะได้ผลตอบรับจากชีวิตดีหรือไม่
 
ทางที่เดินเข้ามาแล้วยังคงต้องถางต่อไป แต่ก็กำลังถางทางใหม่อยู่ในหัวใจด้วยเช่นกัน
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

เก็บความเป็นเด็กไว้บ้าง และเยอะๆหน่อยก็ดีนะ

#2 By Haire (101.108.16.139) on 2011-11-07 22:24

บางทีเราอาจไม่ต้องออกจากทางหลวงก็ได้นะ แค่หาทางลัดเอาบ้างอะไรบ้าง ที่ทำให้มันง่ายขึ้นกับการขับรถน่ะquestion

#1 By TuangStuD!O on 2011-11-07 21:48